Ang Panawagan sa Monte Cassino

 

DOWNLOAD YOUR BOOK HERE

Sa paanan ng kabundukang Monte Cassino sa Italya, habang ang hamog ay dahan-dahang bumabalot sa lupain, isang binatang lalaking nagngangalang Benito ang tahimik na nakaupo sa lilim ng isang punong olibo. Suot niya’y simpleng balabal ng monghe, ngunit sa kanyang mga mata ay naninirahan ang lalim ng isang kaluluwang nakakakita sa kadiliman na hindi kayang arukin ng pangkaraniwang mata.

Isang araw, habang siya’y nagdarasal sa ilalim ng araw na papalubog, nakadama siya ng kakaibang panawagan. Hindi ito tunog, kundi isang malakas na sigaw ng espiritu. Ang hangin ay tila bumigat, at sa loob ng kanyang dibdib ay may apoy na unti-unting sumiklab.

“Panginoon,” bulong ni Benito, “kung ako’y iyong lingkod, gamitin Mo po ako upang patnubayan ang Iyong bayan laban sa kasamaan.”

Bumagsak ang dilim. Sa gitna ng katahimikan ng gabi, siya’y nanalangin gamit ang unang orasyon na itinuro sa kanya ng isang matandang mongheng Ermitanyo.

"VADE RETRO SATANA, JESUS EGOSUM!" (3x)

Ang kanyang tinig ay kumalat sa hangin—tila tinig ng isang propetang isinilang upang maging tagapagtanggol ng mga kaluluwa.

Si Benito ay isinilang sa Nursia, Italya, anak ng isang mayamang Romano. Ngunit sa murang edad, nakita na niya ang kasamaan sa puso ng lipunan: mga patayan sa ngalan ng kapangyarihan, mga pari na nabubuhay sa karangyaan, at mga mahihirap na tinitingnan bilang kasangkapan lamang.

Sa edad na labing-apat, iniwan niya ang kanyang pamilya at yaman. Pinili niyang manirahan sa isang yungib sa Subiaco, malapit sa Monte Cassino, kung saan siya’y nag-ayuno, nanalangin, at pinanday ng Panginoon sa katahimikan. Doon niya unang ginamit ang panalanging inilaan sa mga misyonaryo ng liwanag:

"AGNUS DEI QUI TOLLIS PECCATA MUNDI, MISERERE NOBIS." (2x)
"AGNUS DEI QUI TOLLIS PECCATA MUNDI, DONA NOBIS PACEM."

Ang mga salitang ito’y tila kalasag laban sa tukso. Sa tuwing siya’y pinanawan ng pag-asa, inuusal niya ito at muling nabubuhay ang apoy ng kanyang paniniwala.

Isang gabi, habang siya’y nananalangin sa lilim ng buwan, dumating sa kanya ang isang batang lalaki—maputla, nanginginig, at ang mga mata’y halos pumanaw sa takot.

"Padre," bulalas ng bata, "ang aking ina ay sinapian ng masamang espiritu!"

Walang patumpik-tumpik, tumayo si Benito. Kinuha niya ang kanyang banal na panyo—isang puting tela na tinahi ng dasal at basbas ng pananalig. Isinabit niya ito sa kanyang leeg, sabay sambit ng panalanging ginagamit sa tuwing siya’y haharap sa kadiliman.

"EIUS EN OBITU NUESTRO PRESENCIA MUNIAMUR INUM SUUM SUJITUM SALVAME JAH-AHA-HAH JESUCRISTO EN LA CRUZ EST QUAM SEMPER ADORO."

Sa bawat hakbang patungo sa tahanan ng bata, ang lupa’y tila umaalon. May hanging malamig na sumusutsot sa kanyang tenga, binubulong ang takot: “Huwag kang pumasok. Hindi mo siya maliligtas.”

Ngunit sa kanyang kanang kamay, mahigpit niyang hawak ang Medalya ni San Benito. Dinikit niya ito sa kanyang dibdib, sabay bigkas:

“CRUZ SANCTI PATRIS BENEDICTE, VADE RETRO SATANA, NONQUAM SUADES MIHI VANA.”

Pagdating niya sa bahay ng bata, isang tagpong mapanglaw ang kanyang nadatnan. Ang ina ay nakagapos sa higaan, ang mga mata’y pula, at ang bibig ay paulit-ulit na bumubulong sa wikang walang sinuman ang nakauunawa.

“Umalis ka rito!” sigaw ng babae, sa tinig na tila hindi sa kanya. “Ang lugar na ito ay akin!”

Lumapit si Benito, tumapat sa harap ng babae, itinaas ang kanyang Medalya, at winisikan ng Banal na Tubig. Muli siyang nanalangin:

"CRUZ MIHI REFUGIUM, CRUZ SANCTA MARIA YSOSALIME, CRUZ SUAMBIT PECABIT, CRUZ DOMINI MECUM."

Tila nasusunog ang katawan ng babae, napapaigik sa bawat patak ng tubig. Mula sa kanyang bibig ay biglang lumabas ang isang maitim na usok, at ang katawan ng babae ay nangisay.

Hindi siya tumigil. Itinapat niya ang kanyang kamay sa noo ng babae, ibinulong ang lihim na poder:

"CURATIS VERBUM QUIA EGOSUM JESUS EGOSUM MARIA TRAJOME."

Pagkaraan ng ilang saglit, tumahimik ang babae. Dumilat ang kanyang mga mata, at sa unang pagkakataon ay bumalik ang kulay sa kanyang mukha.

Kinabukasan, kumalat sa buong nayon ang balita. Si Benito—ang tahimik na monghe ng kabundukan—ay isang daluyan ng biyaya. Sa araw na iyon, maraming tao ang dumating sa kanyang tahanan upang humingi ng dasal, ng paghilom, ng proteksyon.

Ngunit sinabi ni Benito: “Hindi ako ang nagpapagaling. Hindi ako ang nagpapalayas ng demonyo. Ang Krus ng ating Panginoon, at ang Kanyang awa ang tanging lakas.”

Itinuro niya sa kanila ang panalangin sa Medalya, ang debosyong susi sa pagtatagumpay laban sa kasamaan:

“Dasalin ninyo ito tuwing umaga at bago matulog...”

"VADE RETRO SATANA, JESUS EGOSUM" (3x)
"AGNUS DEI QUI TOLLIS PECCATA MUNDI MISERERE NOBIS" (2x)
"AGNUS DEI QUI TOLLIS PECCATA MUNDI DONA NOBIS PACEM"
"EIUS EN OBITU NUESTRO PRESENCIA MUNIAMUR INUM SUUM SUJITUM SALVAME JAH-AHA-HAH JESUCRISTO EN LA CRUZ EST QUAM SEMPER ADORO."

Sa pagtatapos ng araw, umakyat si Benito sa tuktok ng bundok. Habang nakatayo siya sa gilid ng bangin, tanaw ang napakalawak na kapatagan, dinama niya ang pag-ihip ng Espiritu Santo.

Ibinuka niya ang kanyang mga kamay, at sa unang pagkakataon, narinig niya ang isang tinig—banayad ngunit makapangyarihan:

“Benito, ikaw ay aking sundalo. Mula ngayon, ang iyong salita ay magiging espada; ang iyong krus ay magiging kalasag. Palalayain mo ang aking bayan mula sa kadiliman.”

At mula sa kalangitan, isang sinag ng liwanag ang bumaba sa kanyang ulo—tila isang koronang gawa sa liwanag ng Diyos.

GET YOUR BOOK HERE