Kabanata 2
Ang Unang Gabi ng Giyera
1 At nang sumapit ang gabi, humimpil ang hukbo ni Moses sa lambak ng Zareth, kung saan ang mga hangin ay malamig at mabigat, at ang mga bituin ay naglalagablab sa itim na kalangitan.
2 Sapagkat dumating ang balita na ang mga anak ni Edom ay muling bumangon, may dalang mga bakal na sibat at mga karwaheng gawa sa tanso.
3 At ang kanilang sigaw ay umalingawngaw sa kaparangan, gaya ng dagundong ng kulog sa ilalim ng bundok.
4 At ang mga anak ni Israel ay nangatakot, sapagkat marami ang kalaban at kakaunti lamang ang kanilang tabak.
5 Ngunit si Moses ay tumindig sa gitna nila, at ang kanyang mukha ay nagliliwanag sa ilalim ng apoy ng kampo.
6 At sinabi niya, “Huwag kayong manginig, sapagkat ang kamay ng Dakilang Isa ay nasa atin.”
7 At iniangat niya ang espada ng apoy na ipinagkaloob sa kanya, at ang langit ay kumidlat, at ang liwanag ay dumaloy sa kanyang mga mata.
8 At siya’y nagsalita ng unang oracion ng kalasag, at ang kanyang tinig ay dumagundong sa hangin:
ESHADARIEL RAMON ETHA SHALMAKOR ZETHA-EL!
9 At ang lupa ay umuga, at mula sa buhangin ay lumabas ang bilog na liwanag na parang salamin, na pumalibot sa kanya.
10 At ang mga sundalo ay nagsidapa sa lupa, sapagkat ang ningning ng liwanag ay nakasisilaw.
11 At sinabi ng tinig ng Panginoon, “Ito ang kalasag ng katawang banal; walang patalim ang makalulusot, sapagkat ito’y gawa sa Aking Espiritu.”
12 At nang sumugod ang mga taga-Edom, ang kanilang mga sibat ay sumalpok sa liwanag at tumilapon sa hangin.
13 At nakita nila si Moses na nakatayo, hindi gumagalaw, ngunit ang kanyang anino’y naglalakad sa unahan nila.
14 At ang anino ay nagsalita ng may apoy sa bibig:
MAROTH ELION KITHA RAHMIAL ORIONA SHARAH!
15 At sa sandaling iyon, ang mga mata ng mga kalaban ay nabulag; ang kanilang mga tabak ay naging abo, at ang kanilang mga kalasag ay tumunaw sa liwanag.
16 At ang hukbo ng Israel ay sumigaw ng papuri, sapagkat nakita nila ang himalang hindi pa nila nasasaksihan.
17 At sinabi ni Joshua, anak ni Nun, “Guro, paano mo nagawa ito?”
18 At tumugon si Moses, “Ang liwanag ay hindi akin, kundi ng Isa na nagbigay. Ang laman ko ay abo, ngunit ang Araw ng Kabanalan ang tumira rito.”
19 At muling kumilos ang mga taga-Edom, sapagkat may dumating na pangalawang hukbo mula sa hilaga, dala ang mga karwaheng yari sa ginto at mga palaso na naglalagablab.
20 At sinabi ng tinig sa puso ni Moses, “Ihanda mo ang ikalawang oracion, ang tatak ng kunat.”
21 At lumuhod siya sa alabok, at sa pagitan ng kanyang mga kamay ay sumilang ang apoy na asul.
22 At binigkas niya ito ng buong pananampalataya:
ZAKORAH ELTHAIM ARIMOTH SHENAZIEL KUTHARAN!
23 At ang apoy ay pumasok sa kanyang balat, at sa kanyang laman ay nagningas ang mga titik na hindi mawari ng mata.
24 At ang kanyang katawan ay naging gaya ng batong sinabuyan ng tubig ng buhay.
25 Sapagkat nasusulat: “Ang sinumang tinatakan ng Araw ay magiging hindi nababasag.”
26 At sumugod ang mga sibat ng kaaway, at ang ilan ay tumama sa kanyang dibdib at balikat, ngunit sila’y tumalbog na parang bakal sa bato.
27 At ang mga taga-Edom ay nangatakot, sapagkat ang tao ay tila diyos sa kanilang paningin.
28 At tumindig si Moses sa gitna ng digmaan, at ang kanyang tinig ay naging apoy:
ELION RAHMAROTH TESHIRA MAKHORAH ZADKIELON!
29 At ang hangin ay pumutok, at ang mga palaso ng kaaway ay bumalik sa kanila, na tila itinaboy ng mga kamay ng hangin.
 |
| SCAN, DONATE AND DOWNLOAD THE BOOK |
