Ang Mga Nararapat na Pag-uugali ng mga Taong May Hangarin na Matutu sa mga Lihim na Karunungan ng Dios

MGA AKLAT NG LIHIM NA KARUNUNGAN

Ang taong tunay na may hangaring matuto sa mga lihim at malalalim na karunungan ng Dios ay hindi lamang dapat maraming hinahanap na kaalaman; higit sa lahat, kailangan niyang ihanda ang isip, puso, at pag-uugali. Ang karunungang banal ay dapat humantong sa pagbabago ng pagkatao, hindi sa pagmamataas.

Mga Nararapat na Pag-uugali:

1. Kapakumbabaan - Kilalanin na gaano man karami ang nalalaman ng tao, napakaliit pa rin nito kung ihahambing sa karunungan ng Dios. Ang tunay na naghahanap ng karunungan ay marunong magsabi ng, “Hindi ko pa nauunawaan; turuan Mo ako.”

2. Paggalang at banal na takot sa Dios - Ang pag-aaral ng mga hiwaga ng Dios ay hindi dapat ituring na simpleng pagkamausisa. Dapat itong samahan ng paggalang, pagpipitagan, at pagkilala sa kabanalan ng Diyos.

3. Kadalisayan ng hangarin - Dapat suriin ng naghahanap: “Bakit ko nais malaman ang mga bagay na ito?” Kung ang layunin ay kapangyarihan, kayabangan, pansariling pakinabang, o pagpapakitang higit sa iba, maaaring mailigaw siya ng sarili niyang hangarin. Mas marapat ang paghahanap upang makilala ang Dios at maging mabuting tao.

4. Pagtitiyaga - Ang malalim na karunungan ay hindi laging nauunawaan sa isang pagbasa o isang gabi ng pag-aaral. Kailangan ng tiyaga, pagninilay, pagsusuri, at paulit-ulit na pagbabalik sa mga aral.

5. Pagiging mapanuri at hindi madaling maniwala - Ang taong naghahanap ng katotohanan ay hindi tumatanggap ng bawat sinasabing “lihim na karunungan” nang walang pagsusuri. Dapat niyang gamitin ang isip, timbangin ang mga aral, siyasatin ang pinagmulan, at kilalanin ang pagkakaiba ng katotohanan, pagpapakahulugan, tradisyon, at haka-haka.

6. Pagsasabuhay ng natutuhan - Walang gaanong kabuluhan ang kaalamang hindi nagbabago sa pagkatao. Kung ang natutuhan ay tungkol sa kabutihan, dapat maging higit na mabuti; kung tungkol sa pag-ibig, dapat maging higit na mapagmahal; kung tungkol sa katotohanan, dapat maging higit na tapat.

7. Pag-iwas sa pagmamataas - Ang pagkakaroon ng kaalaman sa mga bagay na hindi nauunawaan ng iba ay maaaring maging dahilan ng espirituwal na kayabangan. Ang tunay na karunungan ay hindi ginagamit upang manghamak, manakot, o maghari sa kapwa.

8. Tahimik na pagmumuni-muni at pananalangin - May mga bagay na hindi sapat na basahin lamang. Kailangan itong pagnilayan nang malalim. Ang katahimikan ay nagbibigay-daan upang suriin ng tao ang sariling puso at hangarin.

9. Pag-ibig sa kapwa - Kung ang isang tao ay lumalalim ang sinasabing pagkaunawa sa Dios ngunit nagiging malupit, mapanghusga, mapanlinlang, o mapagmataas, dapat niyang muling suriin ang kaniyang pagkaunawa. Ang karunungang banal ay dapat magbunga ng higit na pag-ibig, awa, katapatan, at kabutihan.

10. Pagiging handang umamin na may mga bagay na hindi pa nauunawaan - Ang tunay na pantas ay hindi kailangang magkaroon ng sagot sa lahat. May mga hiwagang maaaring manatiling hiwaga. Ang kakayahang magsabi ng “Hindi ko alam” ay tanda rin ng karunungan.

Sa pinakasimple nitong anyo;

Ang naghahangad na matuto ng mga lihim ng Dios ay dapat magkaroon ng mapagpakumbabang isip, malinis na hangarin, mapanuring pag-iisip, matiyagang puso, at buhay na naaayon sa kabutihang kaniyang natutuhan.

Sapagkat ang lihim na karunungan ay hindi dapat maging dahilan upang isipin ng tao na siya ay nakahihigit sa iba; dapat itong maging dahilan upang lalo niyang makilala ang Dios, makilala ang sarili, at maging mabuting instrumento ng katotohanan at kabutihan.

MGA AKLAT NG LIHIM NA KARUNUNGAN