Ang Hininga ng Walang Hanggan
Mula sa Aklat na Ang Korona ng Liwanag at Anino ng Dragon ni William Ubagan Ang Hininga ng Walang Hanggan Bago isinilang ang liwanag, bago nagkaroon ng sukat ang oras at direksiyon ang hangin, mayroong Katahimikan na mas malalim pa sa anumang gabi. Hindi ito kawalan, kundi isang masidhing pag-iral—isang dibdib na humihinga nang marahan sa kadiliman. Sa kailaliman ng Katahimikang iyon ay nananahan ang Isa na walang pangalan, sapagkat ang lahat ng pangalan ay sa Kanya magmumula. Siya ang Ugat ng Tunog, ang Unang Isip, ang Apoy na hindi tumutupok kundi lumilikha. At sa sandaling hindi masukat ng oras, Siya’y huminga. Mula sa Kanyang hininga ay umalingawngaw ang unang Salita—hindi narinig ng tainga, kundi nadama ng kawalan. Ang Salitang iyon ay naging alon, at ang alon ay naging liwanag na bumiyak sa walang hugis na dilim. Ang liwanag ay hindi lamang sinag, ito’y kamalayan. Ito’y nagmulat ng mga mata sa kawalan, at ang kawalan ay nagsimulang mangarap. Sa pagitan ng hini...