Mula sa Aklat na Ang Korona ng Liwanag at Anino ng Dragon ni William Ubagan

Ang Hininga ng Walang Hanggan

Bago isinilang ang liwanag, bago nagkaroon ng sukat ang oras at direksiyon ang hangin, mayroong Katahimikan na mas malalim pa sa anumang gabi. Hindi ito kawalan, kundi isang masidhing pag-iral—isang dibdib na humihinga nang marahan sa kadiliman. Sa kailaliman ng Katahimikang iyon ay nananahan ang Isa na walang pangalan, sapagkat ang lahat ng pangalan ay sa Kanya magmumula. Siya ang Ugat ng Tunog, ang Unang Isip, ang Apoy na hindi tumutupok kundi lumilikha.

At sa sandaling hindi masukat ng oras, Siya’y huminga.

Mula sa Kanyang hininga ay umalingawngaw ang unang Salita—hindi narinig ng tainga, kundi nadama ng kawalan. Ang Salitang iyon ay naging alon, at ang alon ay naging liwanag na bumiyak sa walang hugis na dilim. Ang liwanag ay hindi lamang sinag, ito’y kamalayan. Ito’y nagmulat ng mga mata sa kawalan, at ang kawalan ay nagsimulang mangarap.

Sa pagitan ng hininga at liwanag, may mga titik na sumiklab sa walang hanggan—mga banal na guhit na tila apoy na umiikot at nag-uugnay sa sarili. Ang mga titik na iyon ang unang wika, ang wika ng mga anghel na hindi pa nalilikha. Sa himig na hindi kayang isulat ng tao, ang Kataas-taasan ay nagwika:

“Elyon varash talumeh asherah!”

At sa pagbigkas Niya, ang mga titik ay naging mga bituin—libo-libo, milyon-milyon, kumikislap sa bagong panganak na kalawakan. Ang bawat bituin ay naglalaman ng isang himig, at ang bawat himig ay naglalaman ng isang lihim. Umikot ang mga ito sa Kanyang isip, bumuo ng mga landas, ng mga galaksiya na parang mga korona sa ulunan ng walang hanggan.

Ngunit ang liwanag ay hindi sapat kung walang sisidlan. Kaya’t itinaas Niya ang Kanyang kamay—hindi kamay na laman, kundi kaloobang nag-uutos—at hinati ang mga tubig sa itaas at sa ibaba. Ang tubig sa itaas ay naging dagat ng kristal, at ang tubig sa ibaba ay naging dagat ng anino. Sa pagitan nila ay isinilang ang kalawakan, isang lawak na kumikislap sa pilak at bughaw.

At muli Siyang nagsalita:

“Shamayim orathiel… na’amar qadosh elohim.”

Sa pagbigkas na iyon, ang kalawakan ay nagkaroon ng mga bantay—mga nilalang na yari sa apoy at hangin, may pakpak na tila ulap at mga mata na parang naglalagablab na araw. Sila ang mga unang anghel, ang mga tagapagbantay ng mga hangganan ng liwanag at dilim. Hindi pa nila kilala ang takot, sapagkat wala pang pagkahulog. Ang kanilang mga tinig ay umaawit ng papuri na tila rumaragasa sa buong sansinukob.

“Kyrion malachai, esh v’ruach, adonai selah!”

At ang awit nila’y naging salamin ng Kanyang kaluwalhatian.

Sa kailaliman ng isa sa mga bagong galaksiya, may isang bituin na mas maliwanag kaysa sa iba. Sa paligid nito’y umikot ang alabok at apoy, at ang alabok ay naging bato, at ang bato ay naging mundo. Isang mundo na bughaw at luntian, may mga dagat na kumikislap sa ilalim ng batang araw. Iyon ang lupang inihanda—isang hardin na hindi pa nahuhubog, ngunit nasa isip na ng Lumikha.

Sa loob ng mundo, ang mga bundok ay itinindig na parang mga haligi ng templo. Ang mga lambak ay hinubog upang maging mga sisidlan ng ilog. Ang hangin ay binigyan ng himig, at ang tubig ay binigyan ng alaala. Sa bawat paglikha, may nakatagong salita na nagsisilbing tatak ng Kanyang kapangyarihan.

“Oriah shalem… bara et ha’aretz.”

Sa salitang iyon, sumibol ang mga halaman—mga punong may dahong tila esmeralda, mga bulaklak na naglalabas ng liwanag sa gabi. Ang lupa ay huminga, at mula sa hiningang iyon ay sumilang ang mga hayop—mga nilalang na gumagapang, lumalangoy, lumilipad. Ang bawat isa ay may sariling awit, sariling galaw, sariling layon.

Ngunit sa kabila ng kasaganaan, may isang puwang sa puso ng mundo—isang puwang na nakalaan para sa isang nilalang na maglalakad hindi lamang sa lupa, kundi sa pagitan ng lupa at langit. Isang nilalang na magtataglay ng hininga ng Lumikha.

Sa lilim ng mga punong hindi pa nabibigyan ng pangalan, ang Lumikha ay bumaba. Hindi Siya bumaba sa anyong nakikita ng mata, kundi sa anyong nararamdaman ng lupa. Ang lupa ay nanginig sa Kanyang presensya. Mula sa alabok ng lupa, Kanyang hinubog ang isang anyo—mga kamay, mga paa, isang mukha na may kakayahang ngumiti at umiyak.

Ang anyong iyon ay walang buhay, ngunit may potensiyal na maging salamin ng langit.

Lumapit ang mga anghel, nagmasid sa tahimik na paghubog. Sa kanilang mga mata, ito’y isang hiwaga na hindi nila lubos maunawaan. Bakit lilikha ng nilalang na yari sa alabok, kung ang langit ay puno ng apoy at liwanag?

At ang Lumikha ay yumuko sa anyong iyon.

Sa sandaling iyon, ang buong sansinukob ay tila tumigil. Ang mga bituin ay hindi kumurap. Ang mga dagat ay hindi umalon. Sapagkat ang susunod na mangyayari ay magbabago sa takbo ng kasaysayan ng lahat ng nilalang.

Siya’y huminga.

Ang Kanyang hininga ay hindi hangin, kundi espiritu—apoy na hindi nakikita, liwanag na hindi nasusukat. Pumasok ito sa mga butas ng ilong ng anyong lupa. At ang anyo ay nanginig. Ang dibdib nito’y umangat. Ang mga mata’y bumukas, sumasalamin sa bughaw ng langit at sa ginto ng araw.

Siya ang unang tao.

Adan.