YHVH - I Am That I Am ((Ehyeh Asher Ehyeh)

 

MGA AKLAT NG LIHIM NA KARUNUNGAN

Sa pananaw ng esoterikong pilosopiya, ang katawan ng tao ay maaaring ituring na isang mikrokosmos—isang maliit na larawan ng mas malaking uniberso. Kaya kapag iniuugnay ang katawan sa YHVH at sa banal na pahayag na “I AM THAT I AM” (Ehyeh Asher Ehyeh), hindi ito nangangahulugang ang pisikal na katawan mismo ang Diyos sa literal na kahulugan. Sa halip, ang katawan ay maaaring unawain bilang sisidlan, templo, at buhay na simbolo ng banal na presensiya. Ang YHVH, sa mistikong pagbasa, ay kumakatawan sa misteryo ng pag-iral mismo—ang “Ako ay,” ang kamalayang nagsasabing Ako ay narito, Ako ay umiiral, Ako ay buhay. Bago pa man sabihin ng tao ang “ako,” mayroon nang kamalayang nakasaksi sa kanyang paghinga, pag-iisip, pagdama, at pag-iral.

Sa ganitong pananaw, ang katawan ay nagiging isang banal na aklat na hindi isinulat sa papel kundi sa laman, dugo, hininga, at kamalayan. Ang puso ay maaaring ituring na sentro ng buhay at simbolo ng panloob na altar; ang utak ay parang silid ng pagninilay kung saan nabubuo ang mga larawan, salita, at kaisipan; ang mga mata ay mga pintuan kung saan pumapasok ang mundo; ang bibig ay pintuan ng salita; ang mga kamay ay mga kasangkapan ng pagkilos; at ang mga paa ay nagdadala sa tao sa kanyang landas. Sa esoterikong simbolismo, ang buong katawan ay isang templo, samantalang ang kamalayang nagbibigay-buhay rito ay parang apoy na patuloy na nagsasabing: “Ako ay.”

Ang pinakamalalim na kahulugan ng “I AM THAT I AM” ay maaaring makita sa pagkakaiba ng katawan at kamalayan. Nagbabago ang katawan: ang sanggol ay nagiging bata, ang bata ay nagiging adulto, at ang adulto ay tumatanda. Nagbabago rin ang ating mga pangalan, tungkulin, paniniwala, at kalagayan. Ngunit sa likod ng lahat ng pagbabagong iyon ay may isang tahimik na kamalayan na nakararanas ng mga pagbabago. Kahapon, ikaw ay may ibang anyo; ngayon, iba na; bukas, muli kang magbabago. Ngunit sa bawat yugto, naroon ang simpleng karanasan ng “Ako ay.” Sa mistikong interpretasyon, dito matatagpuan ang pahiwatig ng Ehyeh: hindi isang pangalan lamang, kundi isang pahayag tungkol sa pag-iral.

Maaari ring tingnan ang apat na titik ng YHVH bilang simbolikong larawan ng pagdaloy ng buhay: ang hindi nakikitang pinagmulan, ang paglitaw sa anyo, ang patuloy na paggalaw, at ang pagbabalik sa pinagmulan. Hindi ito isang literal o opisyal na kahulugan ng bawat titik, kundi isang esoterikong pagmumuni-muni. Sa katawan, makikita natin ang ganitong misteryo: hininga na pumapasok at lumalabas, dugo na umiikot, puso na tumitibok, mga selula na namamatay at napapalitan, at kamalayan na patuloy na nakararanas. Ang tao ay tila isang maliit na uniberso na laging nasa pagitan ng paglitaw at pagkawala, paghinga at paghinto, pagkilos at katahimikan.

Sa ilang tradisyong mistiko, ang hininga ay partikular na mahalagang simbolo. Ang buhay ng katawan ay nakaugnay sa hininga: kapag huminga tayo, tumatanggap tayo; kapag humihinga tayo palabas, naglalabas tayo. Dahil dito, ang hininga ay maaaring ituring na larawan ng lihim na pahayag na “Ako ay.” Hindi natin kailangang pilitin ang puso na tumibok o utusan ang katawan na magsagawa ng libu-libong proseso upang manatiling buhay. Napakaraming bahagi ng ating pagkatao ang nangyayari nang hindi natin sinasadyang kontrolin. Sa esoterikong pananaw, ipinapakita nito na ang tao ay hindi lamang gumagawa ng buhay—siya rin ay tumatanggap at nakikibahagi sa misteryo ng buhay.

Ngunit narito ang pinakamahalagang lihim: ang katawan ay maaaring maging templo ng YHVH, ngunit hindi nangangahulugan na ang tao ay literal na Diyos. Ang esoterikong aral ay maaaring gamitin upang palalimin ang paggalang sa buhay, hindi upang palakihin ang ego. Kapag sinabi ng isang tao, “Ako ay,” hindi niya kailangang isipin na siya ang pinakamataas na kapangyarihan ng sansinukob. Maaari niyang makita ang “Ako ay” bilang isang paalala na ang kanyang buhay ay may lalim na higit sa kanyang pangalan, trabaho, ari-arian, katayuan, at pisikal na anyo.

Sa ganitong pagbasa, ang katawan ay templo, ang hininga ay paalala ng buhay, ang puso ay altar, ang isip ay santuwaryo, ang kamalayan ay saksi, at ang “I AM” ay misteryo ng pag-iral. Ang tao ay nagiging parang salamin: hindi siya ang araw, ngunit maaari niyang ipakita ang liwanag; hindi siya ang buong karagatan, ngunit may tubig siyang taglay; hindi niya kayang hawakan ang buong misteryo ng Diyos, ngunit maaari niyang maranasan ang hiwaga ng pag-iral sa bawat tibok ng kanyang puso.

Kaya ang pinakamalalim na esoterikong pagbasa sa “YHVH — I AM THAT I AM” ay hindi simpleng pahayag na “Ang katawan ko ay Diyos.” Mas malalim dito ang sinasabi nito: “Sa loob ng katawang ito ay may isang misteryo ng pag-iral na hindi ko ganap na maipaliwanag.” Ang katawan ay pansamantala, ngunit ang karanasan ng pagiging ay patuloy na ipinapasa mula sa isang sandali tungo sa susunod. Sa bawat paggising, sa bawat paghinga, sa bawat tibok ng puso, at sa bawat tahimik na sandali ng kamalayan, tila inuulit ng buhay ang sinaunang bulong: “Ako ay.” At sa harap ng misteryong iyon, ang esoterikong naghahanap ay hindi agad nagsasabing “Ako ang Diyos,” kundi yumuyuko at nagtatanong: “Ano ang banal na misteryong nagpapahintulot sa akin na magsabi—Ako ay?”

KUMUHA NG MGA AKLAT NG LIHIM NA KARUNUNGAN