Ang Karabana ng mga Hiwaga

 

DOWNLOAD YOUR BOOK HERE

Ang Karabana ng mga Hiwaga 

Naglakbay ang karabana pakanluran sa loob ng maraming linggo. Sa malalawak na kapatagan, tigang na mga burol, at sinaunang mga rutang pangkalakalan sila ay naglakbay, ginagabayan ng di-nakikitang kamay ng Kataas-taasan. Sa araw, ang nagliliyab na araw ay nakalatag sa kalangitan na tila isang gintong mata na nagbabantay sa kanila. Sa gabi naman, ang mga bituin ay nagniningning nang higit sa karaniwan, na para bang ang Langit mismo ay nagmamasid sa bawat hakbang nina Abram at ng kanyang sambahayan. Subalit ang paglalakbay na ito ay hindi lamang isang pisikal na paglipat mula sa isang lupain patungo sa iba. Ito ay isang paglalakbay ng kaluluwa. Ang bawat milyang kanilang tinatahak ay tila lalo pang inilulubog si Abram sa mga nakatagong hiwaga ng Diyos. Tuwing gabi, matapos sindihan ang mga apoy sa kampo at makapagpahinga ang mga alipin at tagapaglingkod, umaakyat si Abram sa kalapit na burol upang manalangin. Tapat siyang sinasamahan ni Lot. 

Isang gabi, habang sila ay nakahimpil malapit sa sinaunang lungsod ng Harran, ang kalangitan ay tila higit na maningning. Libu-libong mga bituin ang pumuno sa himpapawid. Napatingala si Lot nang may pagkamangha. "Tiyo, madalas mong titigan ang mga bituin na para bang nakikipag-usap sila sa iyo." Ngumiti nang marahan si Abram. "Ang kalangitan ay naghahayag ng mga hiwaga sa mga pusong sapat ang katahimikan upang makinig." Nagtakang tumingin si Lot. "Ibig mong sabihin, tunay na nagsasalita ang mga bituin?" Umupo si Abram sa ibabaw ng isang malaking bato. "Ang mga bituin mismo ay hindi nagsasalita. Sa halip, ginagamit ng Manlilikha ang Kanyang nilikha bilang mga tanda at saksi. Ito ay nauunawaan ng mga sinaunang tao bago sila bumaling sa pagsamba sa mga diyus-diyosan." Tahimik na tumango si Lot. "Maaari bang matutunan ng lahat ng tao ang ganitong karunungan?" Tumingin si Abram sa silangang kalangitan. "Hindi. Ang karunungan ay ibinibigay sa mga naghahanap sa Kataas-taasan nang may pagpapakumbaba." Pagkatapos ay inilabas ni Abram ang makalangit na kristal na ibinigay sa kanya ni Sariel. 

Kahit makalipas ang maraming linggo, hindi pa rin kumukupas ang ningning nito. Inilapag niya ito sa lupa. Kaagad na napalibutan sila ng isang bilog ng banayad na gintong liwanag. Ipinikit ni Abram ang kanyang mga mata at nagsimulang umawit ng panalangin. Abbah Elyon, Or Nitzach, Galah Razeka Le Avdeka. Tumahimik ang hangin. Isang mabangong simoy na may dalang samyo ng sedro at mira ang bumaba sa burol. Biglang napasinghap si Lot. May mga nilalang na liwanag na lumitaw sa kanilang paligid. Noong una ay tila sila'y maliliit lamang na apoy, ngunit unti-unti silang nag-anyong tao. Mga anghel. Pitong maningning na nilalang ang tahimik na nakatayo sa paligid ni Abram. Ang bawat isa ay may hawak na tungkod na pinaputungan ng buhay na apoy. Nagpatirapa si Lot. Nilamon siya ng matinding takot. Ipinatong ni Abram ang kanyang kamay sa balikat ni Lot upang payapain siya. "Huwag kang matakot. Sila ay mga tagapagbantay na isinugo ng Kataas-taasan." Isa sa mga anghel ang humakbang pasulong. Ang kanyang anyo ay kakila-kilabot at napakaganda, higit sa kayang ilarawan ng salita. "Ako si Anael, Tagapag-ingat ng Timog na Bantayan." Ang kanyang tinig ay tulad ng malalayong agos ng tubig. "Narinig ng Panginoon ang iyong mga panalangin, Abram." Yumukod si Abram. "Anong mensahe ang ipinadala ng aking Panginoon?" "Ang daan sa hinaharap ay nagkukubli ng mga panganib na nakikita at hindi nakikita. Ang mga madidilim na kapangyarihan ay gumagalaw sa mga kabundukan." Itinaas ng anghel ang kanyang nagliliyab na tungkod. Isang pangitain ang nagbukas sa kanilang harapan. Nakita ni Lot ang matatarik na bangin at makikitid na lambak. Nakita niya ang mga manlalakbay na tinatambangan ng mga armadong lalaki. Pagkatapos ay nakita niya ang mga aninong espiritu na gumagalaw sa gitna ng mga bato. Kawangis sila ng tao ngunit ang kanilang mga mata ay puno ng kadiliman. Nanginig si Lot. "Ano ang mga nilalang na ito?" Sumagot si Anael. "Sila ang mga ligaw na labi ng sinaunang paghihimagsik, mga espiritung naghahanap ng takot, kawalan ng pag-asa, at pagdanak ng dugo." Nanatiling payapa si Abram. "Paano namin maipagtatanggol ang aming sarili?" Itinuro ng anghel sa kanila ang isang banal na panalangin. Malakh Esh Shamar Alenu. Kanaph Or Tselenu. Be Shem Elyon Nakah Choshek. "Kapag binigkas nang may pananampalataya," wika ni Anael, "ang panalanging ito ay tatawag ng makalangit na proteksiyon." Naglaho ang mga anghel. 

Nanatiling walang imik si Lot sa loob ng mahabang sandali. Sa wakas ay nagtanong siya, "Bakit ipinahahayag ng Langit ang mga bagay na ito sa atin?" Tumingin si Abram sa mga bituin. "Sapagkat ang ating paglalakbay ay itinakda." Kinabukasan, muling ipinagpatuloy ng karabana ang kanilang paglalakbay. Makalipas ang ilang araw, pumasok sila sa isang mabundok na rehiyon. Nagkalat sa paligid ang mga sinaunang guho. Malalaking haliging bato ang nakatindig mula sa lupa na tila mga nalimutang bantay. Marami sa mga ito ay may kakaibang mga simbolo na nilaspag na ng napakaraming siglo. Isang gabi, huminto ang karabana malapit sa isang wasak na templo. Nabalisa ang mga tagapaglingkod. May ilan na tumangging lumapit sa estruktura. Si Eliezer, ang pinagkakatiwalaang lingkod ni Abram, ay nagsalita nang may kaba. "Aking panginoon, iniiwasan ng mga pastol sa lugar na ito ang pook na ito. Sinasabi nilang may mga espiritung naninirahan dito." Pinagmasdan ni Abram ang mga guho. Isang mabigat na pakiramdam ang bumabalot sa paligid. Nadama niyang may mga matang hindi nakikita na nagmamasid. Lumapit si Lot. "Dapat ba tayong lumipat ng kampo?" Ipinikit ni Abram ang kanyang mga mata. Ilang sandali siyang nakinig sa loob ng kanyang espiritu. Pagkatapos ay umiling siya. "Hindi. Mananatili tayo rito." 

Nang gabing iyon ay nagsimulang mangyari ang mga kakaibang bagay. May mga bulong na naririnig sa buong kampo ngunit walang makapagsabi kung saan ito nagmumula. Naging balisa ang mga hayop. Ilang tagapaglingkod ang nagising na sumisigaw dahil sa kakila-kilabot na mga bangungot. May isang batang lingkod na nagsabing nakakita siya ng mapuputlang mga nilalang na naglalakad sa gitna ng mga guho. Mabilis na kumalat ang takot. Natagpuan ni Lot si Abram na nakaupo sa tabi ng makalangit na kristal. "Tiyo, may masamang bagay sa lugar na ito." Tumango si Abram. "Alam ko." "Dapat ba tayong tumakas?" Tumayo si Abram. "Hindi. Ang takot ay nagpapalakas sa kadiliman. Ngayong gabi tayo ay maninindigan." Tinipon niya ang sambahayan. Nagtipon ang mga lalaki, babae, at mga tagapaglingkod sa paligid ng apoy sa kampo. Matatag na nagsalita si Abram. "Hindi tayo dinala ng Kataas-taasan hanggang dito upang pabayaan lamang." Itinaas niya ang kristal. Lumawak ang liwanag nito at tinanglawan ang buong kampo. Inutusan ni Abram ang lahat na makiisa sa kanya sa panalangin. Sama-sama silang umawit. El Shaddai Shamar. Adonai Gibbor. Or Ha Shamayim Male Et Hamakom Hazeh. Bahagyang nayanig ang lupa. Isang maningning na simboryo ng liwanag ang nabuo sa ibabaw ng kampo. Biglang umalingawngaw mula sa mga guho ang isang hindi makalupang sigaw. Napasigaw sa takot ang mga tagapaglingkod. Mula sa sinaunang templo ay lumitaw ang maraming madidilim na anyo. Sila ay napakarami. Patuloy na nagbabago ang kanilang anyo at hindi kailanman naging ganap na tao. Ang ilan ay tila matatayog na anino. Ang iba naman ay anyong mga halimaw na baluktot ang katawan. Ang kanilang mga mata ay nagliliyab na tila mga namamatay na baga. Mahigpit na hinawakan ni Lot ang kanyang tungkod. Muntik na siyang madaig ng takot. Pagkatapos ay nagsalita si Abram. "Alalahanin mo ang mga salitang itinuro ni Anael." Tumango si Lot. Sabay nilang itinaas ang kanilang mga kamay patungo sa Langit. Malakh Esh Shamar Alenu. Kanaph Or Tselenu. Be Shem Elyon Nakah Choshek. Isang makapangyarihang hangin ang bumaba. Ang kalangitan sa gabi ay nagliyab sa maningning na liwanag. Biglang lumitaw ang mga mandirigma ng apoy. Bumaba ang napakaraming anghel. Ang kanilang mga espada ay nagliliyab nang higit pa sa kidlat. Napaurong ang mga madidilim na nilalang. Isang kakila-kilabot na labanan ang sumiklab sa hindi nakikitang daigdig. Ang mga tagapaglingkod ay nakakita lamang ng mga kislap ng apoy at nakarinig ng mga dagundong na tinig. Namangha si Lot nang makita niyang tinamaan ng isang anghel ang isang halimaw na anino at ito ay naglaho na tila usok. Isa pang anghel ang nagpaurong sa buong hukbo sa pamamagitan lamang ng isang utos. 

Nagpatuloy ang labanan sa buong magdamag. Pagsapit ng bukang-liwayway, bumalik ang katahimikan. Wala nang laman ang mga guho. Kapayapaan ang bumalot sa lambak. Nagalak ang mga tagapaglingkod. Marami ang lumuhod upang sumamba. Lumapit si Lot kay Abram. "Nakasaksi ako ng mga kababalaghang hindi kayang maunawaan ng isipan." Ngumiti si Abram. "Laging tandaan, anak ko, ang nakikitang daigdig ay anino lamang ng higit na dakilang mga katotohanan."

GET YOUR BOOK HERE