Ang Pagtawag sa Liwanag at ang Unang Gamutang Himala

 

DOWNLOAD YOUR BOOK HERE

Kabanata 1

Ang Pagtawag sa Liwanag at ang Unang Gamutang Himala

1 At nang dumating ang ikatlong pagbabalik ng Buwan sa ikalabing-isang araw, isang tinig ang lumagos mula sa mga aninong hindi nakikita ng mata ng karaniwan.
2 At ang tinig ay nagsalita ng ganito: “Tumindig Ka, O Binhi Ng Kalikasan, Sapagkat Narito Na Ang Panahon Ng Pagbubunyag Ng Mga Lihim Na Itinatago Ng Araw At Buwan.”
3 Sa gitna ng masukal na gubat ng Banáwa, lumitaw ang isang batang lalaki na ang mga mata’y tila salamin ng mga tala, at ang kaniyang balat ay sinlambot ng alapaap. Siya ang tinawag na Yunúra, ang Pinili.
4 Itinuro sa kaniya ng kaniyang inang si Salinday, isang Dakilang Babaylan ng timog, ang mga unang salita ng kagalingan.
5 At sa unang araw ng kaniyang pagsasanay, iniabot ng ina sa kaniya ang isang batong may ukit ng sinaunang baybayin.
6 At sinabi ni Salinday: “Ito ang Báto ng Ginháwa, taglay nito ang hininga ng mga ninuno. Kung ikaw ay tapat, ang espiritu nito'y lálapit sa iyong loob.”
7 At ginamit niya ang unang oracion, at ito ang kaniyang winika:
“Obra Mistika Dios-Ama, Silimar Omnia Salvita, Magnus Hilum, Taloma Aram, Ego Sum Lux.”
8 At nang ito'y bigkasin, ang bato ay nagningning, at lumitaw ang mga hugis na tila alon ng tubig ngunit apoy ang anyo.
9 At siya’y nabalutan ng liwanag, at ang sugat ng isang ahas na kumagat sa kaniyang kamay ay agad na nagsara.
10 Naggitgit ang mga punong-kahoy, at ang mga hayop sa gubat ay lumapit nang hindi takot.
11 At sinabi ng tinig ng mga espiritu: “Ang may hawak ng Bato ng Ginhawa ay may kapangyarihang gamutin ang laman, ibalik ang hininga, at paandarin ang dugong huminto.”
12 At si Yunúra ay natutong umusal ng mga salita ng lakas na di nabibigkas ng mga mangmang.
13 Ang kaniyang ina'y nagturo pa ng isa pang oracion upang magpatawag ng ulan.
14 At nang ang gubat ay natuyuan ng ulan sa loob ng pitong araw, sinabi ni Salinday:
15 “Kung ikaw ay tunay ngang hinirang, panumbalikin mo ang ulan. Bigkasin mo ang panawagan sa Ulánan.”
16 At sa ilalim ng puno ng Bagras, tumindig si Yunúra at itinaas ang kaniyang dalawang kamay sa langit, at inusal niya ang ganito:
“Agua Celestia Et Mandala, Tori Amara Sumara Liya, Ulara Sanctissimo, Dag-Om Sumiklab!”
17 At sa ikatlong ulit ng kaniyang pagbigkas, ang langit ay kumulimlim, at ang unang patak ng ulan ay bumagsak sa kaniyang noo.
18 Ang mga balahibo ng gubat ay sumayaw sa pagdampi ng tubig mula sa ulap.
19 At ang mga tigang na halaman ay muling nabuhay.
20 Ang mga tao sa bayan ng Banáwa ay nagsidatingan upang saksihan ang kababalaghang ginawa ng binatang walang pangalan sa lungsod.
21 At tumindig si Matandang Lakan Bugtóng, ang pinuno ng mga nakatatanda, at sinabi:
22 “Ang espiritu ng mga ninuno ay muling nagising. Ang Banal na Batà ay dumating.”
23 At sa araw ding yaon, isang bata ang dinala sa harap ni Yunúra—ito'y nilalagnat at hindi humihinga.
24 Wika ng ina: “Panginoon, pagalingin mo ang aking anak. Walang makagaling, kahit ang mga albularyo ng bundok.”
25 At si Yunúra ay lumuhod, at ipinatong ang kanyang dalawang palad sa dibdib ng bata.
26 At winika niya ang oracion ng muling pagbuhay:
“Vita Eternalis, Respira Lumina, In Nomina Mystika, Exsilio Sancta, Sumiyag Lux, Tumindig!”
27 At sa pagbigkas niya ng huling salita, bumalik ang hininga ng bata, at ang mata nito ay bumuka.
28 Ang mga tao'y nagsigawan: “Himala! Himala!”
29 Ngunit si Yunúra ay tumahimik, sapagkat sa kanyang puso, alam niyang hindi ito galing sa kaniya kundi sa Dakilang Pinagmulan.
30 At siya ay lumakad patungong hilaga, kung saan hinihintay siya ng mga bundok na nababalutan ng ulap.
31 Sa kaniyang paglalakbay, kanyang narinig ang tinig ng hangin:
“Hindi Ka Pa Ganap. Matutunan Mo Pa Ang Kapangyarihan Ng Hangin, Apoy, At Kaluluwa.”
32 At sa taluktok ng Bundok Dalit, natagpuan niya ang isang aninong babae, ang mukha’y tinatakpan ng belo, at ang mga kamay ay may ukit ng bituin.
33 At sinabi nito: “Ako ang tagapag-ingat ng Hangin. Kung ibig mong turuan kita, ialay mo ang iyong takot.”
34 At si Yunúra ay yumuko, at ipinikit ang mata.
35 At naramdaman niya ang isang mahinang ihip na lumusot sa kaniyang pandinig, na naging isang bulong, at ang bulong ay naging tinig:
“Vayu Sanctissima, Lumira Tayamin, Haya-Haya, Sumira Kapayapaan.”
36 At ang hangin ay sumunod sa kaniyang hiling, pumulupot sa paligid ng kanyang katawan at naging baluti.
37 Mula noon, si Yunúra ay tinawag na Tagapagdala ng Hangin.
38 Ngunit ang kaniyang lakas ay hindi para sa kaniya—ito'y para sa bayan.
39 Sapagkat sinabi ng espiritu ng Bundok:
40 “Ang tunay na tagapagpagaling ay hindi naghahangad ng papuri, kundi laging naglilingkod nang tahimik.”
41 At sa pagtatapos ng unang buwan ng kaniyang paghayo, nagtayo siya ng maliit na altar sa gitna ng kagubatan.
42 Inukit niya sa kahoy ang mga unang oracion upang maipasa sa mga susunod na henerasyon.
43 At isinulat niya sa talâ ng bato ang ganito:
“Ang Mga Salita Na Nagpapagalaw Sa Kalikasan Ay Di Dapat Isinisigaw, Sapagkat Ang Tunay Na Lakas Ay Nasa Katahimikan.”
44 At ang huling salita ng kaniyang panalangin sa gabing yaon ay:
“Ama Nami, Dios Nami, Iligtas Mo Kami Sa Kadiliman Ng Kawalang-Alam. Bigyan Mo Kami Ng Liwanag Na Ginagamot Ang Katawan At Kaluluwa. Amen.”

GET YOUR BOOK HERE