Espiritu Medica - Cash on Delivery

 

PHP350.00
BUY NOW - CASH ON DELIVERY

ANG BANAL NA TIPAN NG LIHIM NA KARUNUNGAN

Ang Sagradong Kautusan ng Panggagamot, Paglilinis ng Espiritu, at Paglilingkod sa Kalooban ng Deus

May mga karunungang hindi nasusukat sa dami ng mga salitang binibigkas, ni sa kapal ng mga aklat na binabasa, sapagkat ang tunay na karunungan ay hindi lamang iniingatan sa mga pahina ng isang banal na kasulatan. Ito ay pinangangalagaan sa budhi, pinatitibay ng pananampalataya, at pinatutunayan sa pamamagitan ng mabubuting gawa. Ang aklat na ito ay naglalaman ng mga lihim na aral hinggil sa sining ng panggagamot, mga sagradong panalangin, mga banal na pagninilay, at mga sinaunang tradisyong espirituwal na naglalayong maghatid ng pag-asa, kapanatagan, at panibagong lakas sa mga naghahanap ng kagalingan.

Sa loob ng mga pahinang ito ay matutunghayan ang mga banal na salita, orasyon, panawagan, at mga panalanging iniuugnay sa kapangyarihan ng pananampalataya at sa banal na awa ng Deus. Ang mga ito ay itinuturing na mga kasangkapan ng taimtim na pananalangin, pagninilay, at pagpapatibay ng loob sa panahon ng karamdaman, pangamba, at pagsubok. Ang tunay na layunin ng mga banal na salita ay hindi ang magpasikat ng kapangyarihan, kundi ang magpaalab ng pananampalataya, magbigay ng pag-asa, at magpaalala sa tao na ang habag at pagmamahal ay dapat laging mangibabaw sa lahat ng gawain.

Nakapaloob din sa aklat na ito ang mga tradisyonal na aral tungkol sa espirituwal na paglilinis, pananalangin laban sa kasamaan, at mga ritwal na sa ilang paniniwala ay iniuugnay sa pagpapalayas ng masasamang espiritu, demonyo, at diablo. Ang sinumang magsasaliksik sa mga aral na ito ay nararapat magtaglay ng mapagpakumbabang puso, malinaw na pag-iisip, at matibay na paninindigan sa kabutihan. Sapagkat ang karunungang walang habag ay nagiging kasangkapan ng kapalaluan, at ang kapangyarihang walang disiplina ay maaaring magbunga ng kapahamakan.

Ang unang kautusan ng nagtataglay ng lihim na karunungan ay ang mamuhay nang naaayon sa kalooban ng Deus. Layuan ang panlilinlang, kalupitan, kasakiman, paghihiganti, at lahat ng gawaing sumasalungat sa katotohanan at katarungan. Huwag gamitin ang anumang kaalaman upang manakot, mang-alipin, manamantala, o maghasik ng takot sa puso ng kapwa. Sa halip, maging ilaw sa gitna ng kadiliman, maging kanlungan ng mga nangangailangan, at maging tahimik na saksi ng kabutihang hindi naghahanap ng papuri.

Ibigin mo ang Deus nang buong puso, nang buong kaluluwa, at nang buong pag-iisip. Ibigin mo rin ang iyong kapwa gaya ng pagmamahal mo sa iyong sarili. Ito ang pundasyon ng tunay na paglilingkod at ang pinakamatibay na haliging dapat sandigan ng sinumang naghahangad na lumalim sa mga hiwaga ng espirituwal na buhay. Sapagkat hindi nasusukat ang kabanalan sa dami ng mga orasyong kabisado, sa misteryong nalalaman, o sa mga sagisag na taglay, kundi sa katapatan ng puso at sa kabutihang naipamamalas sa pang-araw-araw na pamumuhay.

Tandaan ang walang hanggang aral ng paghahasik at pag-aani. Ang nagtatanim ng kabutihan ay nag-iiwan ng binhing maaaring mamunga ng kapayapaan, pagtitiwala, at pag-ibig. Ang naghahasik naman ng kasamaan ay nagdudulot ng sugat, pagkakawatak-watak, at kapighatian. Kaya bago bigkasin ang isang banal na salita, suriin muna ang iyong layunin. Bago magsagawa ng anumang ritwal, linisin muna ang iyong hangarin. At bago maghangad ng kapangyarihan, matutuhan munang magpakumbaba sa harap ng katotohanan.

Huwag mong gawing kalakal ang paghihirap ng mga taong naghahanap ng kagalingan. Huwag mong samantalahin ang kanilang takot, karamdaman, o pag-asang gumaling upang magpayaman sa pamamagitan ng mga pangakong hindi mo matitiyak. Kung ikaw ay may kakayahang tumulong, maglingkod ka nang may malasakit at katapatan. Kung ang isang nangangailangan ay walang maibigay na kapalit, huwag mong ipagkait ang kabutihang kaya mong ialay. Ang tunay na paglilingkod ay hindi nangangailangan ng kapalit upang magkaroon ng halaga sa harap ng Maykapal.

Ang kusang pagtulong, ang taimtim na panalangin, at ang pagkalinga sa mga mahihina ay mga gawaing nagbibigay-dangal sa taong naghahangad mamuhay sa liwanag. Hindi kailangang ipahayag sa buong daigdig ang bawat kabutihang nagagawa. May mga gawaing sapat nang masaksihan ng sariling budhi at ialay sa katahimikan ng pananalig. Ang gantimpala ng kabutihan ay hindi lamang nasusukat sa kayamanang natatanggap, kundi sa kapayapaang naiiwan sa puso at sa buhay na napabuti dahil sa iyong pagkalinga.

Huwag mo ring ipagdamot ang karunungang nararapat ibahagi. Ituro ang mga aral sa mga taong tunay na nagnanais matuto, ngunit gawin ito nang may pag-iingat, pananagutan, at wastong pag-unawa. Piliin ang mga aral na makatutulong sa paghubog ng mabuting pagkatao. Huwag ituro ang anumang kaalamang maaaring gamitin upang manakit, manlinlang, o mangibabaw sa kapwa. Ang tunay na tagapag-ingat ng karunungan ay hindi nagtatayo ng kapangyarihan sa pamamagitan ng takot; sa halip, tinutulungan niya ang iba na maging higit na marunong, mapanuri, at responsable.

At higit sa lahat, unawain na ang pananampalataya ay hindi dapat maging kapalit ng wastong pangangalaga sa kalusugan. Ang mga panalangin at espirituwal na gawain ay maaaring maging sandigan ng pag-asa at kapanatagan, ngunit hindi dapat ipangakong tiyak na lunas sa pisikal o mental na karamdaman. Ang mga may sakit ay nararapat ding makatanggap ng angkop na pagsusuri at paggamot mula sa mga kwalipikadong propesyonal. Sa gayon, ang pananampalataya at ang makatuwirang pagkilos ay maaaring magsabay sa paghahanap ng kagalingan.

Ito ang diwa ng banal na tipan ng lihim na karunungan: ang kaalaman ay dapat samahan ng kabutihan, ang pananalig ay dapat samahan ng pananagutan, at ang paglilingkod ay dapat magmula sa pusong walang hangaring manamantala.

Sapagkat ang pinakamalalim na hiwaga ay hindi yaong nakatago sa dilim, kundi yaong unti-unting nahahayag sa pusong marunong magmahal, magpatawad, maglingkod, at lumakad sa liwanag ng katotohanan.